I am going to start off with the artist I’m in China with, Scott Conarroe. This is my internship for my 3rd year of photography school at the School of Arts in Utrecht and I have to say I am very honored to be his intern.

Scott Conarroe spent September through December 2007 working on a photographic study of North America’s rail infrastructure. In Scott’s words, “At this point in history, railroads connecting the settlements and mythic landscapes of this continent exist in various states from development opportunity to stubborn lifeline to artifact.” This project has taken him through both urban and rural areas. Conarroe believes that the changes in rail travel over time can be discussed in relation to topics of climate change, globalization, as well as urban sprawl, and that the popularity of rail travel may grow given the difficulties of the current car culture.

“Warren Schmidt (Jack Nicholson) is een zestiger die met pensioen gaat na jaren gewerkt te hebben als verzekeringsagent. Kort daarna sterft zijn vrouw Helen (June Squibb). Op dat moment komt hij erachter dat zijn werk en zijn vrouw eigenlijk de totale inhoud van zijn bestaan waren en hij nu geen raad met zichzelf meer weet.

Wanneer zijn dochter Jeannie (Hope Davis) aankondigt te gaan trouwen met Randall Hertzel (Dermot Mulroney) besluit hij zijn tijd te gaan besteden aan het voorkomen van hun huwelijk. Schmidt kruipt in zijn camper en zet koers richting zijn dochters schoonfamilie, waar Hertzels moeder Roberta (Kathy Bates) hem van de ene verbazing in de andere doet vallen. Gaandeweg ziet hij niettemin andere perspectieven in het betekenis geven aan het leven en ontdekt hij dingen over zijn eigen leven waarvoor hij blind was.”

Het gedeelte dat hij het huwelijk van zijn dochter wil tegengaan is totaal niet wat ik wil laten zien, dat staat volledig los van het idee. Wat ik wel wil laten zien is een bejaarde man die dingen gaat doen die hij altijd al heeft willen doen. Net zoals Warren Schmidt doet nadat zijn vrouw overlijdt.

Hij koopt vervolgens een camper, gaat daarmee op pad. Probeert nog een vrouw te versieren etc etc.

Dit soort dingen zijn interessant. Het is een soort “endlife crisis” en zijn grappige onderwerpen om een serie mee te maken. Ik zie al snel ideeën voor me hoe ik dit wil verbeelden op een grappige en leuke manier. Vaak zie je in films, voornamelijk in Amerikaanse locatie, dat daar mensen een auto kopen bij een Used Cars sale. Dat kan goed gebruikt worden voor zo’n zelfde setting.

Dat zou compleet zijn met een beeld van een louche autoverkoper en de superheld die een auto bekijkt. De super-bejaarde zou ik dan of in volledig uniform steken of details eraan brengen zoals al eerder beschreven, zoals een Captain schild. Ik denk dat het grap-effect beter is als je hem compleet tot superheld omtovert.

Een paar andere foto’s uit de serie zou de superheld op vakantie kunnen zijn. Net zoals in “About Schmidt” zie je Jack Nicholson met een gigantische camper op reis gaan en vervolgens terecht komen op een campingterrein waar hij even blijft.

Daar zou je de oude man of vrouw allerlei normale klusjes doen in zijn superoutfit zoals afwassen, de hond uitlaten en relaxend zittend voor de camper.

Dit zijn maar twee ideeën die ik kan gebruiken voor de serie maar er kunnen er natuurlijk veel meer zijn. Zoals vissen op een groot meer met een klein bootje, genieten van de zon in de achtertuin met een boekje, bowlen met zijn vrienden, genieten van tuinieren of genieten van een goed programma op televisie. Gewoon de dingen die oudere mensen doen tijdens hun pension waar ze van kunnen genieten en dus niet schoonmaken of klusjes rond het huis doen.

Zo kwam ik na wat zoekopdrachten in Google in te voeren op wat websites uit die verschillende verhalen vertelde over heldhaftige of geweldige bejaarden.

Die bejaarden hadden overvallers belaagt, wereld records verbroken of zelfs geniale dansjes aan het doen. Het leverde allemaal heldhaftige en grappige beelden op en daardoor kwam ik op het idee om dit idee verder uit te werken.

Het enige probleem wat deze bejaarden hebben is dat ze niet meer kunnen wat ze vroeger deden. Ze helpen anderen maar tevergeefs en worden door die acties verstoten van de maatschappij al word die laatste actie niet gefotografeerd.

Daarnaast, als tegenhanger van de “nieuwe” foto’s, wil ik foto’s erbij maken over die helden en bejaarden hoe ze vroeger waren en wat zij toen hebben gedaan. Dit wil ik in een oude stijl fotograferen zodat het lijkt alsof het archief foto’s zijn. Puur voor het vergelijken van de acties en situatie die er nu is tegenover vroeger.

Dit zouden foto’s worden die heel erg extreem of juist heel normaal zouden kunnen worden. Zo las ik een stukje over de oudste marathon wandelaar.

“The oldest man to complete a 26-mile marathon was Greek runner Dimitrion Yordanidis, in Athens, Greece on 10 October 1976. At age 98, he finished in 7 hr 33 min.”

Dit kunnen dus foto’s worden van een winnende of gewoon finishende oude man en daarnaast een man in marathon kleding op een brancard in een ziekenauto of eentje die word afgevoerd. Dit is dus een van de extreme voorbeelden.

Natuurlijk wil ik dit ook doen met superhelden acties. Bijvoorbeeld een hele oude Spiderman die maar een klein prutje spinnenweb uit zijn pols kan laten schieten of helemaal niks behalve een stoffig web.

De technische keuzes (standpunt, perspectief etc.) heeft hij uitstekend uitgevoerd. Nu krijgen wij, de kijker een beeld hoe de productie in de oosterse landen eraan toegaat.

Op de manier die Burtynsky fotografeert, namelijk dat hij de mens laat zien hoe het is en vervolgens mogen de kijkers een eigen oordeel geven over dat land of project, is goed terug te zien in zijn project. Hij heeft geen objectieve blik en daardoor krijgt de kijker geen extra impulsen van de fotograaf waardoor de mening veranderd.

Zo heb ik zelf zonder afschuw of verschrikking zitten kijken naar alle verschillende hoofdstukken in het boek maar meer een indrukwekkende blik. Door de massa die daar produceert en een uniform geheel is in zo’n land. In Nederland is dat niet mogelijk en daarom kennen wij het ook niet. Dat is wat mij fascineert aan dit boek, je krijgt een beeld van binnenuit in een land waar je niet zo snel toegang tot hebt.

In die essays van de drie verschillende personen word voornamelijk gesproken over de cultuur in China. Zo word er verteld over de kunst uit de Chinese cultuur en staan er vaak feitelijke informatie bij over het land zelf zoals de aantal inwoners van een stad en het verschil met het platteland. En word er verteld over de massa productie en de manier waarop China word geregeerd en zichzelf neerzet als een land waar alles zo strak word gedaan, productie, publieke optredens, parades enz.

Achterin het boek staan de beschrijvingen en titels van elke foto in het boek die in de volgorde staan zoals het in het boek staat en zo is ook de lay-out opgebouwd.

De pagina’s zijn A3 formaat en de beelden worden bijna op volledige grootte geplaatst. Slechts een witrand ligt er tussen de rand van het papier en het kader van de foto. Burtynsky’s foto’s zijn niet geschikt om klein af te drukken vanwege de detail en scherpte die in de foto’s zit, zelfs A3 is misschien net te klein. Bij exposities worden zijn beelden altijd groter dan een meter getoond om zo alles goed te overzien en om de impact van de boodschap meer over te brengen. Door iets heel groot op te blazen krijgt het vaak een indrukwekkende werking en met die van Burtynsky al helemaal vanwege de indrukwekkende fotografie op zichzelf.

In tegenstelling met het boek “Oil” van Burtynsky, die de hele lijn of weg van de olie van verwerking tot consumptie laat zien, word er in dit boek niet gebruik gemaakt van een duidelijke verhaallijn die je leidt van begin tot eind. Wel zit er een algemene interesse in de hoofdstukken van het boek namelijk de productie die in China zo groot en massaal is en dat word in het hele boek gronding onder handen genomen.

Zo word in die statements het volgende verteld. “De reizen die ik tijdens deze jaren maakte waren niet alleen om de krachtige macht van China die uiteindelijk te weten komt hoe de wereld zaken doet maar ook de persoonlijke vraag hoe ecologische evenementen uitpakken op onze planeet werken en dat te begrijpen.”

Burtynsky, die de afgelopen vijfentwintig jaar de gemaakte transformaties door de mens fotografeerde, word zich steeds meer bewust van de consequenties van de actie die wij op onze wereld uitvoeren. Hij wil de mensheid bewust maken van die consequenties en de belangrijke dingen die op het spel staan.

Hierbij moet ik gelijk denken aan een quote die ik hoorde bij een promospotje van Discovery Earth. Een “groen” programma op Discovery Channel. Hier vertelde iemand “One must love the planet, we got nowhere else to go”.

Ondanks het feit dat je het niet ergens kunt vinden weet je dat er wel degelijk dossier en literatuuronderzoek is gedaan naar aanleiding van de inleidende verhalen en de uitleg van de verschillende hoofdstukken achterin het boek.

In deze stukken tekst komen voornamelijk feiten en datums voor. Ook word hier veel vergelijkingen gemaakt met de westerse wereld wat goed aansluit op het hele doel van het boek. Hieruit kun je gemakkelijk bedenken dat er voor zulke stukken tekst en feitelijke cijfers van te voren uitgebreid onderzoek is gedaan om de betrouwbaarheid en waarheid van deze teksten te garanderen.

In het veld is zijn aanpak anders dan zijn vooronderzoeken. Hij maakt uren en dagen lang foto’s en bekijkt deze net zolang totdat hij er iets in ziet. Ter plekke ziet hij de “schoonheid” van een landschap zoals bijvoorbeeld dat van de afbouw van de huizen bij de Drie Klovendam niet en dus pakt hij het op die manier aan. Logisch is natuurlijk wel dat dat niet altijd mogelijk is, zoals in de oude en nieuwe fabrieken.

Ik denk dat ik voor deze foto’s hetzelfde principe ga gebruiken als Funch om de basis foto’s te maken. Eerst meerdere foto’s van dezelfde locatie over elkaar zetten en dan bij het bewerken van die foto’s alvast bedenken waar en hoe ik de superheld(in) wil hebben in mijn beeld en dan vervolgens terug naar die locatie gaan en dan de superheld(in) op de plek fotograferen waar ik die wil hebben en dan in het beeld verwerken.

Op deze manier kan ik de indruk wekken dat het heel erg druk is en kan ik de tijd minimaliseren met een model en kan ik het beeld zo manipuleren dat de superhelden in principe worden opgeslokt door de maatschappij en dat deze helden niet meer in actie zijn maar nog wel superheld willen zijn ondanks het feit dat ze oud en versleten zijn.

De reden waarom ik deze serie zou willen maken is om de bejaarde neer te zetten als bepaalde groep mensen die niet meer mee kan komen met de techniek van tegenwoordig en zich maar een beetje verward door de stad slentert om toch nog buiten en onder de mensen te zijn maar in werkelijkheid vallen ze er heel erg buiten. Aan de andere kan wil dat het idee van superheld terugkomt door die bejaarden (weer) om te toveren tot superheld of alleen een kenmerk te geven van superheld, door bijvoorbeeld Captain America alleen het schild van Captain te geven en voor de rest gewonen “opa-kleren” aan te trekken. Zo om ook te laten zien dat superhelden niet meer voor geeks, nerds en andere die-hard fans neer te zetten maar dat zij nu ook onder het gewone publiek worden geaccepteerd door de vele films die worden gedraaid in de bioscopen.

Ik wil ze verbeelden terwijl ze in een verzorgingstehuis zitten voor superhelden. In de serie zet ik ze neer als de alledaagse bejaarde die ik een verzorgingstehuis zit. Ze zitten in een ruimte met z’n allen, eten met z’n allen, spelen schaak met z’n allen of doen een kaartspelletje. Dat zijn een paar van de dingen die ik wil laten.

Bij deze serie moet ik denken aan een serie van Thomas die zijn oma heeft gefotografeerd. Die foto’s zijn erg neutraal en laten een gezellige en ongedwongen sfeer zien in dat huis. Dit is precies wat ik ook wil laten zien maar ook nog een beetje de rivaliteit van de superhelden van DC Comics en Marvel Comics. Dit door potjes sjoelen of schaak door twee helden van de beide bedrijven te fotograferen.

Natuurlijk zal alles geënsceneerd zijn en zal ik gebruik maken van een verzorgingstehuis waar ik kan fotograferen om zo het realisme nog extra te benadrukken. Ook bij deze serie wil ik de ouderlijke kwaaltjes en typische dingen laten zien zoals een Iron Man met een rollator of Batman in een rolstoel en om extra te benadrukken dat zij ook oud kunnen worden.

@font-face { font-family: “Calibri”; }@font-face { font-family: “Cambria”; }p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal { margin: 0cm 0cm 10pt; font-size: 12pt; font-family: “Times New Roman”; }div.Section1 { page: Section1; }

Wat natuurlijk een tweede optie is om te fotograferen is om deze modellen in hun normale kleren te zien terwijl er ergens op de achtergrond hun oude kostuums liggen of hangen en je de foto’s meer “privacy” hebt en meer afstand neemt tot het onderwerp, de ouderen dus.

Na het zoeken op google naar “dementerende bejaarden” kreeg ik de volgende hits erop. Voornamelijk de foto’s die je linksboven, in het midden, middenrecht en rechtsonder ziet zijn goede referenties over het idee van foto’s die ik zou kunnen maken met dit idee. Maar dit is weer totaal anders dan het eerste idee want in dit idee worden de oude mensen heel erg kwetsbaar neergezet en ook niet echt sterk of waardig voor deze maatschappij.

Door het maken van deze serie krijgt het hele concept over de kwetsbaarheid van superhelden en het leven van een oudere een totale andere wending en ook een zieliger beeld van die mensen. Mensen associëren mensen die in een rolstoel zitten, en voornamelijk ook bejaarden, vaak met zielige, kwetsbare en mensen die weinig kunnen. Daardoor krijgt de serie een totaal andere sfeer of psychische lading voor mensen. Ze zullen er minder lacherig over doen vanwege de ernst van de situatie. Het enige wat plezierig zal zijn is het kostuum of attribuut van de superheld/schurk wat in elk beeld terug komt.

Ik wil met de foto’s de superhelden voor gek zetten, ze eigenlijk bespotten door ze oud, versleten en kwetsbaar te maken. Daarom heb ik gekozen voor het idee van bejaarde superhelden. Tegelijkertijd wil ik bejaarde mensen als krachtige personen neerzetten die nog steeds van waarde zijn in onze altijd maar groeiende maatschappij.

Door deze portretten te maken in de kostuums van de gekozen superhelden en vervolgens de pose van de modellen zo te maken dat ze er heroïsch uit zien krijg ik die twee ideeën en uitgangspunten naar mijn mening goed voor elkaar.

De nadruk bij die portretten wil ik voornamelijk leggen op de huidtextuur en de specifieke kenmerk van het ouder worden/zijn zoals de rimpels, het dragen van een bril, grijs haar en het wat dikker geworden. Ik wil ze allemaal in het kostuum van een held/heldin fotograferen zodat het gelijk duidelijk is wie de oude personen zijn.

Bij de portretten gaat het voornamelijk dus over de textuur en dus wil ik de achtergrond geen laten spelen in de beeldtaal en wil deze dus ook zo neutraal mogelijk houden. Bij voorkeur zwart vanwege de vaak zo gekleurde kostuums die superhelden dragen. Behalve dan bij Catwoman en Batman.

Qua licht wil ik de hetzelfde als wat in de strips gebeurt. Benadrukken wat zo overdreven is. In dit geval zullen dat de rimpels in hun gezicht en nek worden waardoor de rimpels nog een extra dramatisch effect krijgen. De reflecties die hun kostuum krijgt wil ik ook erin houden om ook daar de plasticiteit van te laten zien.
De aantal superhelden(innen) die ik wil portretteren.

Ik ben begonnen om ongeveer elke maand een nieuwe strip aan te schaffen tot zover me budget toe laat. Ik heb nu een kleine collectie van “The Civil War”, een strip reeks die een verhaal verteld over alle superhelden en schurken in de wereld die een verdrag moeten tekenen. Dit gebeurt niet vlekkeloos en er ontstaan twee kampen, voor en tegen het verdrag.

Nou gaat het idee niet over deze specifieke reeks comics maar over superhelden in het algemeen.

Superhelden worden over het algemeen verbeeld als de sterkste der sterkste. En dat is ook de bedoeling, zij zorgen voor de rust en veiligheid in onze stad of land. Superhelden worden neergezet als de stem van het volk en de beschermer van het goed. Alle superhelden hebben unieke krachten of hebben een machtig kostuum die hen helpt om bovennatuurlijke krachten te krijgen.

Als je je een superheld inbeeld zie je een grote mannelijk figuur met een (meestal) raar pakje waar de hij zo krap in zit dat hij er bijna uitscheurt. Je denkt “Als hij zijn spieren aanspant scheurt hij eruit.” die spieren worden nog eens extra aangezet door bij de illustraties en tekeningen van de comics de lijnen en schaduwen van de spieren overdreven aan te brengen door een extra donkere kleurtoon te gebruiken.

Ook de pose en standpunt om een superheld te verbeelden is duidelijk. Vaak word er gebruik gemaakt van een actie die de held uitvoert, bijvoorbeeld: Spiderman die aan zijn web hangt en rond slingert door de lucht zweeft of Wolverine die in de gevechtsmodus staat om de Hulk voor te zijn met zijn acties. Of er worden heroïsche daden laten zien zoals Captain America die een verslagen Iron Man uit het strijdveld draagt. Dit alles getuigt van macht, kracht en voornamelijk gedrevenheid. Ik sterf pas als de ander eerder sterft is vooral het motto van een superheld.

Maar ook superschurken zoals Dr. Doom of Venom worden op een machtige manier afbeeld net zoals hun vijanden. Ook zij krijgen een status alsof het de machtigste mensen/wezens zijn op aarde. De tekenaars laten hun wapens zien aan de kijker als ware dat mannen hun hogedrukreiniger laten zien om zo de andere man jaloers te maken. Ook bij hen word de macht en kracht uitgedrukt in hun bepantsering of uitdrukking van spierweefsel.

Wanneer er ook een nieuwe comic word uitgebracht valt altijd één ding op. Superhelden worden niet oud en versleten. Ze blijven altijd hun spieren houden en krijgen geen oude kwaaltjes. Wat best een interessant gegeven is. Veel van de supermensen zoals Iron Man of Dr. Doom zijn niet onsterfelijk. Het zijn allemaal gewone mannen zoals jij en ik die een pak aantrekken en daarmee die bovennatuurlijke gaves krijgen. Toch worden deze niet oud.

Daarom wil ik met deze opdracht dit ontkrachten. Ik wil laten zien aan de mensen die deze supermensen kennen van films, strips etc. hoe het zou zijn als deze superhelden oud worden. En net zoals onze opa’s en oma’s in een rolstoel bij het verzorgtehuis terecht komen. Het zal een totaal andere blik op een superheld werden dan eerst.