Jeroen Bruggenwirth's School blog

Bij de vijfde uitwerking heb ik de inspiratie gevonden van de film “About Schmidt”.

“Warren Schmidt (Jack Nicholson) is een zestiger die met pensioen gaat na jaren gewerkt te hebben als verzekeringsagent. Kort daarna sterft zijn vrouw Helen (June Squibb). Op dat moment komt hij erachter dat zijn werk en zijn vrouw eigenlijk de totale inhoud van zijn bestaan waren en hij nu geen raad met zichzelf meer weet.

(more…)

Nummer vier van de uitwerkingen gaat deze keer om de superheld die graag nog steeds de superheld wilt uithangen. En staat tegelijkertijd als metafoor voor de vele bejaarden die nu of vroeger als helden hebben gespeeld of gewoon iets excentrieks hebben gedaan. Het word dus in principe gebruikt als “tribute to the oldies” en daar helpt het idee van superheld goed bij om extra te benadrukken hoe “heroïsch” die bejaarden wel niet zijn.

Zo kwam ik na wat zoekopdrachten in Google in te voeren op wat websites uit die verschillende verhalen vertelde over heldhaftige of geweldige bejaarden.

Die bejaarden hadden overvallers belaagt, wereld records verbroken of zelfs geniale dansjes aan het doen. Het leverde allemaal heldhaftige en grappige beelden op en daardoor kwam ik op het idee om dit idee verder uit te werken.

Het enige probleem wat deze bejaarden hebben is dat ze niet meer kunnen wat ze vroeger deden. Ze helpen anderen maar tevergeefs en worden door die acties verstoten van de maatschappij al word die laatste actie niet gefotografeerd.

Daarnaast, als tegenhanger van de “nieuwe” foto’s, wil ik foto’s erbij maken over die helden en bejaarden hoe ze vroeger waren en wat zij toen hebben gedaan. Dit wil ik in een oude stijl fotograferen zodat het lijkt alsof het archief foto’s zijn. Puur voor het vergelijken van de acties en situatie die er nu is tegenover vroeger.

Dit zouden foto’s worden die heel erg extreem of juist heel normaal zouden kunnen worden. Zo las ik een stukje over de oudste marathon wandelaar.

“The oldest man to complete a 26-mile marathon was Greek runner Dimitrion Yordanidis, in Athens, Greece on 10 October 1976. At age 98, he finished in 7 hr 33 min.”

Dit kunnen dus foto’s worden van een winnende of gewoon finishende oude man en daarnaast een man in marathon kleding op een brancard in een ziekenauto of eentje die word afgevoerd. Dit is dus een van de extreme voorbeelden.

Natuurlijk wil ik dit ook doen met superhelden acties. Bijvoorbeeld een hele oude Spiderman die maar een klein prutje spinnenweb uit zijn pols kan laten schieten of helemaal niks behalve een stoffig web.

Als laatste vind ik dat Edward Burtynsky dit project en de verbeelding van China goed heeft gedaan. Hij heeft zijn bronnen goed gebruikt en op die manier heeft hij zich overal naar binnen kunnen praten waardoor hij een exclusieve kijk binnenin China kan geven. Hij heeft uitvoerig onderzoek gedaan en dus het maximale eruit gehaald.

De technische keuzes (standpunt, perspectief etc.) heeft hij uitstekend uitgevoerd. Nu krijgen wij, de kijker een beeld hoe de productie in de oosterse landen eraan toegaat.

Op de manier die Burtynsky fotografeert, namelijk dat hij de mens laat zien hoe het is en vervolgens mogen de kijkers een eigen oordeel geven over dat land of project, is goed terug te zien in zijn project. Hij heeft geen objectieve blik en daardoor krijgt de kijker geen extra impulsen van de fotograaf waardoor de mening veranderd.

Zo heb ik zelf zonder afschuw of verschrikking zitten kijken naar alle verschillende hoofdstukken in het boek maar meer een indrukwekkende blik. Door de massa die daar produceert en een uniform geheel is in zo’n land. In Nederland is dat niet mogelijk en daarom kennen wij het ook niet. Dat is wat mij fascineert aan dit boek, je krijgt een beeld van binnenuit in een land waar je niet zo snel toegang tot hebt.

China heeft in totaal 150 bladzijdes waarvan 50 bladzijdes zijn gevuld met foto’s. De eerste twintig pagina’s zijn gevuld met essays van Ted Fishman, Mark Kingwell en Marc Mayer en een “Artist Statement” waarin Burtynsky over zijn beweegredenen schrijft en hoe hij de wereld ziet.

In die essays van de drie verschillende personen word voornamelijk gesproken over de cultuur in China. Zo word er verteld over de kunst uit de Chinese cultuur en staan er vaak feitelijke informatie bij over het land zelf zoals de aantal inwoners van een stad en het verschil met het platteland. En word er verteld over de massa productie en de manier waarop China word geregeerd en zichzelf neerzet als een land waar alles zo strak word gedaan, productie, publieke optredens, parades enz.

Achterin het boek staan de beschrijvingen en titels van elke foto in het boek die in de volgorde staan zoals het in het boek staat en zo is ook de lay-out opgebouwd.

De pagina’s zijn A3 formaat en de beelden worden bijna op volledige grootte geplaatst. Slechts een witrand ligt er tussen de rand van het papier en het kader van de foto. Burtynsky’s foto’s zijn niet geschikt om klein af te drukken vanwege de detail en scherpte die in de foto’s zit, zelfs A3 is misschien net te klein. Bij exposities worden zijn beelden altijd groter dan een meter getoond om zo alles goed te overzien en om de impact van de boodschap meer over te brengen. Door iets heel groot op te blazen krijgt het vaak een indrukwekkende werking en met die van Burtynsky al helemaal vanwege de indrukwekkende fotografie op zichzelf.

In tegenstelling met het boek “Oil” van Burtynsky, die de hele lijn of weg van de olie van verwerking tot consumptie laat zien, word er in dit boek niet gebruik gemaakt van een duidelijke verhaallijn die je leidt van begin tot eind. Wel zit er een algemene interesse in de hoofdstukken van het boek namelijk de productie die in China zo groot en massaal is en dat word in het hele boek gronding onder handen genomen.

De derde uitwerking zal een hele boel meer voorbereidingen vooraf moeten doorstaan om dit tot werkelijkheid te brengen. Qua fotografische beeldtaal heb ik de inspiratie van een serie genaamd Babel Tales van Peter Funch. Hij heeft de drukte in de Amerikaanse straten gefotografeerd en die gemanipuleerd door meerdere foto’s over elkaar heen te leggen en die mensen op een bepaalde manier in verband te brengen. Dit is niet wat ik van plan ben in mijn foto’s maar wel qua standpunt en wijze van fotograferen. Meerdere keren op dezelfde plek fotograferen en die over elkaar heenzetten en vervolgens mijn hoofdpersoon, de superheld, daar als middelpunt naar voren te laten komen.

Ik denk dat ik voor deze foto’s hetzelfde principe ga gebruiken als Funch om de basis foto’s te maken. Eerst meerdere foto’s van dezelfde locatie over elkaar zetten en dan bij het bewerken van die foto’s alvast bedenken waar en hoe ik de superheld(in) wil hebben in mijn beeld en dan vervolgens terug naar die locatie gaan en dan de superheld(in) op de plek fotograferen waar ik die wil hebben en dan in het beeld verwerken.

Op deze manier kan ik de indruk wekken dat het heel erg druk is en kan ik de tijd minimaliseren met een model en kan ik het beeld zo manipuleren dat de superhelden in principe worden opgeslokt door de maatschappij en dat deze helden niet meer in actie zijn maar nog wel superheld willen zijn ondanks het feit dat ze oud en versleten zijn.

De reden waarom ik deze serie zou willen maken is om de bejaarde neer te zetten als bepaalde groep mensen die niet meer mee kan komen met de techniek van tegenwoordig en zich maar een beetje verward door de stad slentert om toch nog buiten en onder de mensen te zijn maar in werkelijkheid vallen ze er heel erg buiten. Aan de andere kan wil dat het idee van superheld terugkomt door die bejaarden (weer) om te toveren tot superheld of alleen een kenmerk te geven van superheld, door bijvoorbeeld Captain America alleen het schild van Captain te geven en voor de rest gewonen “opa-kleren” aan te trekken. Zo om ook te laten zien dat superhelden niet meer voor geeks, nerds en andere die-hard fans neer te zetten maar dat zij nu ook onder het gewone publiek worden geaccepteerd door de vele films die worden gedraaid in de bioscopen.

Een tweede uitwerking van het idee is om een serie te maken waarbij ik een klein groepje van de hierboven beschreven helden(innen) voor een bepaalde tijd volg.

Ik wil ze verbeelden terwijl ze in een verzorgingstehuis zitten voor superhelden. In de serie zet ik ze neer als de alledaagse bejaarde die ik een verzorgingstehuis zit. Ze zitten in een ruimte met z’n allen, eten met z’n allen, spelen schaak met z’n allen of doen een kaartspelletje. Dat zijn een paar van de dingen die ik wil laten.

Bij deze serie moet ik denken aan een serie van Thomas die zijn oma heeft gefotografeerd. Die foto’s zijn erg neutraal en laten een gezellige en ongedwongen sfeer zien in dat huis. Dit is precies wat ik ook wil laten zien maar ook nog een beetje de rivaliteit van de superhelden van DC Comics en Marvel Comics. Dit door potjes sjoelen of schaak door twee helden van de beide bedrijven te fotograferen.

Natuurlijk zal alles geënsceneerd zijn en zal ik gebruik maken van een verzorgingstehuis waar ik kan fotograferen om zo het realisme nog extra te benadrukken. Ook bij deze serie wil ik de ouderlijke kwaaltjes en typische dingen laten zien zoals een Iron Man met een rollator of Batman in een rolstoel en om extra te benadrukken dat zij ook oud kunnen worden.

@font-face { font-family: “Calibri”; }@font-face { font-family: “Cambria”; }p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal { margin: 0cm 0cm 10pt; font-size: 12pt; font-family: “Times New Roman”; }div.Section1 { page: Section1; }

Wat natuurlijk een tweede optie is om te fotograferen is om deze modellen in hun normale kleren te zien terwijl er ergens op de achtergrond hun oude kostuums liggen of hangen en je de foto’s meer “privacy” hebt en meer afstand neemt tot het onderwerp, de ouderen dus.

Na het zoeken op google naar “dementerende bejaarden” kreeg ik de volgende hits erop. Voornamelijk de foto’s die je linksboven, in het midden, middenrecht en rechtsonder ziet zijn goede referenties over het idee van foto’s die ik zou kunnen maken met dit idee. Maar dit is weer totaal anders dan het eerste idee want in dit idee worden de oude mensen heel erg kwetsbaar neergezet en ook niet echt sterk of waardig voor deze maatschappij.

Door het maken van deze serie krijgt het hele concept over de kwetsbaarheid van superhelden en het leven van een oudere een totale andere wending en ook een zieliger beeld van die mensen. Mensen associëren mensen die in een rolstoel zitten, en voornamelijk ook bejaarden, vaak met zielige, kwetsbare en mensen die weinig kunnen. Daardoor krijgt de serie een totaal andere sfeer of psychische lading voor mensen. Ze zullen er minder lacherig over doen vanwege de ernst van de situatie. Het enige wat plezierig zal zijn is het kostuum of attribuut van de superheld/schurk wat in elk beeld terug komt.

De eerste uitwerking voor deze serie foto’s zullen studio portretten worden. Voornamelijk close-ups van de helden/villains of waist shots. Hierbij wil ik 12 portretten maken van de meest bekende superhelden.

Ik wil met de foto’s de superhelden voor gek zetten, ze eigenlijk bespotten door ze oud, versleten en kwetsbaar te maken. Daarom heb ik gekozen voor het idee van bejaarde superhelden. Tegelijkertijd wil ik bejaarde mensen als krachtige personen neerzetten die nog steeds van waarde zijn in onze altijd maar groeiende maatschappij.

Door deze portretten te maken in de kostuums van de gekozen superhelden en vervolgens de pose van de modellen zo te maken dat ze er heroïsch uit zien krijg ik die twee ideeën en uitgangspunten naar mijn mening goed voor elkaar.

De nadruk bij die portretten wil ik voornamelijk leggen op de huidtextuur en de specifieke kenmerk van het ouder worden/zijn zoals de rimpels, het dragen van een bril, grijs haar en het wat dikker geworden. Ik wil ze allemaal in het kostuum van een held/heldin fotograferen zodat het gelijk duidelijk is wie de oude personen zijn.

Bij de portretten gaat het voornamelijk dus over de textuur en dus wil ik de achtergrond geen laten spelen in de beeldtaal en wil deze dus ook zo neutraal mogelijk houden. Bij voorkeur zwart vanwege de vaak zo gekleurde kostuums die superhelden dragen. Behalve dan bij Catwoman en Batman.

Qua licht wil ik de hetzelfde als wat in de strips gebeurt. Benadrukken wat zo overdreven is. In dit geval zullen dat de rimpels in hun gezicht en nek worden waardoor de rimpels nog een extra dramatisch effect krijgen. De reflecties die hun kostuum krijgt wil ik ook erin houden om ook daar de plasticiteit van te laten zien.
De aantal superhelden(innen) die ik wil portretteren.

Sinds ik in Utrecht woon en daar ook toegang heb tot een aantal stripwinkels in Utrecht kan ik eindelijk iets doen in mijn vrije tijd en een manier gevonden om mijn zuurverdiende geld te besteden aan iets waar ik erg van geniet. Comic books zijn altijd een deel in mijn leven geweest maar nadat ik nooit meer naar de bibliotheek ging dat voorbij tot ik dus in Utrecht begonnen.

Ik ben begonnen om ongeveer elke maand een nieuwe strip aan te schaffen tot zover me budget toe laat. Ik heb nu een kleine collectie van “The Civil War”, een strip reeks die een verhaal verteld over alle superhelden en schurken in de wereld die een verdrag moeten tekenen. Dit gebeurt niet vlekkeloos en er ontstaan twee kampen, voor en tegen het verdrag.

Nou gaat het idee niet over deze specifieke reeks comics maar over superhelden in het algemeen.

Superhelden worden over het algemeen verbeeld als de sterkste der sterkste. En dat is ook de bedoeling, zij zorgen voor de rust en veiligheid in onze stad of land. Superhelden worden neergezet als de stem van het volk en de beschermer van het goed. Alle superhelden hebben unieke krachten of hebben een machtig kostuum die hen helpt om bovennatuurlijke krachten te krijgen.

Als je je een superheld inbeeld zie je een grote mannelijk figuur met een (meestal) raar pakje waar de hij zo krap in zit dat hij er bijna uitscheurt. Je denkt “Als hij zijn spieren aanspant scheurt hij eruit.” die spieren worden nog eens extra aangezet door bij de illustraties en tekeningen van de comics de lijnen en schaduwen van de spieren overdreven aan te brengen door een extra donkere kleurtoon te gebruiken.

Ook de pose en standpunt om een superheld te verbeelden is duidelijk. Vaak word er gebruik gemaakt van een actie die de held uitvoert, bijvoorbeeld: Spiderman die aan zijn web hangt en rond slingert door de lucht zweeft of Wolverine die in de gevechtsmodus staat om de Hulk voor te zijn met zijn acties. Of er worden heroïsche daden laten zien zoals Captain America die een verslagen Iron Man uit het strijdveld draagt. Dit alles getuigt van macht, kracht en voornamelijk gedrevenheid. Ik sterf pas als de ander eerder sterft is vooral het motto van een superheld.

Maar ook superschurken zoals Dr. Doom of Venom worden op een machtige manier afbeeld net zoals hun vijanden. Ook zij krijgen een status alsof het de machtigste mensen/wezens zijn op aarde. De tekenaars laten hun wapens zien aan de kijker als ware dat mannen hun hogedrukreiniger laten zien om zo de andere man jaloers te maken. Ook bij hen word de macht en kracht uitgedrukt in hun bepantsering of uitdrukking van spierweefsel.

Wanneer er ook een nieuwe comic word uitgebracht valt altijd één ding op. Superhelden worden niet oud en versleten. Ze blijven altijd hun spieren houden en krijgen geen oude kwaaltjes. Wat best een interessant gegeven is. Veel van de supermensen zoals Iron Man of Dr. Doom zijn niet onsterfelijk. Het zijn allemaal gewone mannen zoals jij en ik die een pak aantrekken en daarmee die bovennatuurlijke gaves krijgen. Toch worden deze niet oud.

Daarom wil ik met deze opdracht dit ontkrachten. Ik wil laten zien aan de mensen die deze supermensen kennen van films, strips etc. hoe het zou zijn als deze superhelden oud worden. En net zoals onze opa’s en oma’s in een rolstoel bij het verzorgtehuis terecht komen. Het zal een totaal andere blik op een superheld werden dan eerst.

Historie.

Ik ben samen met mijn familie in augustus 2009 op vakantie geweest op het Kroatische eiland Rab. Op 10 augustus zijn we vanuit daar een halve dag naar een eiland geweest wat een hoop geschiedenis met zich mee draagt.

Het eiland Goli, of Goli Otok, wat het letterlijk het naakte, barre eiland betekent. Het ligt langs de noordelijke Adriatische kust tussen het eiland Rab en het vaste land van Kroatië, aan de Primorje-Gorski Kotar provincie.

Het heeft een oppervlakte van 4,7 km² en heeft een heuvelachtig landschap.

Goli is onbewoond en er groeit vrijwel geen vegetatie. De noordelijke zijde van het eiland is compleet terwijl de zuidelijke kant meer begroeit is en heeft het ook een aantal kleine ronde baaien langs een steile kust met nauwe doorgangen naar de open zee.

Het eiland is als eerste gebruikt door de Oostenrijkers tijdens de Eerste Wereld oorlog om hun Russische oorlogsgevangen uit het Oosterlijke Front heen te sturen van 1914 tot 1918.

In 1946 is het eiland toen ingericht als gevangenis voor binnenlandse politieke gevangen van Joegoslavië en na de zomer van 1948, Tito’s breuk met Stalin en de Informbiro tijd (1948 – 1955), werd dit officieel een sterk beveiligd en topgeheim gevangenis voor politieke gevangen die Stalinisten genoemd werden en andere communistische partijen. Deze worden ook wel afgekort Comintern genoemd. De Communistische of Derde Internationale. een wereldwijd samenwerkingsverband van communistische partijen onder aanvoering van de Communistische Partij van de Sovjet-Unie (CPSU).

Onder de gevangenen bevonden zich ook ruim tweeduizend Italiaanse communisten uit Monfalcone, die na de oorlog uit idealistische overwegingen deelnamen aan de Joegoslavische wederopbouw maar ook gewone burgers die uitingen hadden over het communisme.

Dit werd geleid door de FPR Yugoslavia, de Socialistische Federale Republiek Joegoslavië en ook het eiland naast Goli, Sveti Grgur waar tussen 1950 en 1972 vrouwelijke politieke gevangenen werden opgesloten.

De omstandigheden op het eiland waren vreselijk en vaak niet goed genoeg om op te leven. Je werd voortdurend geslagen door de bewakers en vaak ook door de medegevangenen. Bewakers doodde niemand maar ze gingen niet tussen twee gevangenen staan als zij elkaar zouden vermoorden.

Ook het weer was vaak ondraaglijk. Je moest in de zomer keihard zwoegen met een temperatuur van 35-40 °C en in de winter moest je hetzelfde werk doen als altijd met temperaturen onder nul en een ijzingwekkende bora wind, een droge, vaak snijdend koude valwind uit noordoostelijke richting.

Sinds 1989, één jaar nadat de gevangenis werd gesloten is het eiland opgesteld voor bezoekers en kun je vanaf Rab met kleine bootjes van boeren naar het eiland toe.

Plannen.

Het deel wat mij zo interesseert is het feit dat dit een eiland was dat volledig op zichzelf kon leven en dat het zo vervallen is.

Het eiland had allerlei voorzieningen die het volledig van de buitenwereld kon afsluiten. Het had een eigen energiecentrale, fabrieken, bakkerijen, haven, dorpen, waterreservoir, ziekenhuis etc. En kon dus volledig afgezonderd leven zonder iets van de buitenwereld nodig te hebben.

Dit is allemaal nog te vinden op het eiland maar dan in een vervallen staat want sinds 1989 is er niks meer aan gedaan.

In het volgende gedeelte van de blog wil ik het kort hebben over de vijf ideeën die ik uit wil werken voor deze opdracht.

Mental Modeling gaat over de interpretatie die we hebben als we naar een beeld kijken. Het is manipuleren, het kneden van een foto door een fotograaf.

Bij deze foto van Anuschka Blommers heeft in eerste instantie niet veel raars. Dit komt omdat we vaak kijken naar een beeld en zonder dat we het echt zien kunnen we ons bedenken hoe het hoort. Zoals alleen delen van een woord te hoeven zien om de zin te begrijpen. Maar na een tweede keer te kijken kun je zien dat dit 2 verschillende foto’s zijn die naast elkaar geplakt zijn en aansluiten. Het hoort niet zo.

Ook bij deze foto van Viviane Sassen gaan we associaties maken. Doordat we de gezichten niet kunnen zien gaan wij, onbewust in onze hersenen zoeken naar een beeld van een donkere vrouw. Dat betekent dus dat we deze vrouwen op een vertrouwde manier zien of dat nou een slechte of goede ervaring is.

Deze foto David Stewart is een totale mindfuck. Wat je hier ziet is totaal ongebruikelijk en ook niet mogelijk. Het is een hoofdkwartier van de Klu Klux Klan met aan hun tafel een typische Afro American. Het is totaal vervreemdend en raar dat we zo’n beeld zien. De Afro American kijkt er zelf ook een beetje raar van.

Ondanks dat een foto een plat vlak is weten wij hoe de wereld er in 3D uit ziet. Daardoor kunnen wij bij deze foto van Andreas Gefeller de associatie leggen hoe het eruit zou hebben gezien als we midden in dat beeld op de grond staan. Maar toch heeft het beeld iets raars. Als je blijft kijken kun je je dingen afvragen zoals “is het een boom of een struik en is die groene lijn een heg of een laag strookje gras?” Dat maakt het beeld zo interessant.

Ok dit is een typisch geval met associaties. De foto van Alexei Vassiliev is zo onscherp dat we geen gezichten kunnen zien maar alleen maar vormen en kleuren. Nu ga ik weer in mijn onderbewuste zoeken naar beelden of gedachtes die ik eerder heb gezien of gedaan. Hierbij moet ik gelijk denken aan het crowdsurfen. Wat als je goed kijkt zie ik dat er linksbovenin de hoek een been of een arm uitsteekt en op de voorgrond zie je ook een been in de lucht. Sommige mensen zien dit misschien als een drukke beursvloer waar iedereen over elkaar heen hangt en van alles door elkaar schreeuwt.