Jeroen Bruggenwirth's School blog

Voorin het boek staat, in de “Artist Statement” de vraag of het onderzoek er is geweest om zijn eigen overwegingen in kaart te brengen en vooral antwoord te krijgen op persoonlijke vragen.

Zo word in die statements het volgende verteld. “De reizen die ik tijdens deze jaren maakte waren niet alleen om de krachtige macht van China die uiteindelijk te weten komt hoe de wereld zaken doet maar ook de persoonlijke vraag hoe ecologische evenementen uitpakken op onze planeet werken en dat te begrijpen.”

Burtynsky, die de afgelopen vijfentwintig jaar de gemaakte transformaties door de mens fotografeerde, word zich steeds meer bewust van de consequenties van de actie die wij op onze wereld uitvoeren. Hij wil de mensheid bewust maken van die consequenties en de belangrijke dingen die op het spel staan.

Hierbij moet ik gelijk denken aan een quote die ik hoorde bij een promospotje van Discovery Earth. Een “groen” programma op Discovery Channel. Hier vertelde iemand “One must love the planet, we got nowhere else to go”.

Ondanks het feit dat je het niet ergens kunt vinden weet je dat er wel degelijk dossier en literatuuronderzoek is gedaan naar aanleiding van de inleidende verhalen en de uitleg van de verschillende hoofdstukken achterin het boek.

In deze stukken tekst komen voornamelijk feiten en datums voor. Ook word hier veel vergelijkingen gemaakt met de westerse wereld wat goed aansluit op het hele doel van het boek. Hieruit kun je gemakkelijk bedenken dat er voor zulke stukken tekst en feitelijke cijfers van te voren uitgebreid onderzoek is gedaan om de betrouwbaarheid en waarheid van deze teksten te garanderen.

In het veld is zijn aanpak anders dan zijn vooronderzoeken. Hij maakt uren en dagen lang foto’s en bekijkt deze net zolang totdat hij er iets in ziet. Ter plekke ziet hij de “schoonheid” van een landschap zoals bijvoorbeeld dat van de afbouw van de huizen bij de Drie Klovendam niet en dus pakt hij het op die manier aan. Logisch is natuurlijk wel dat dat niet altijd mogelijk is, zoals in de oude en nieuwe fabrieken.

Burtynsky maakt gebruik van een Linhof 4×5 en schiet op kleurenfilm en polaroid als contacten.

Qua lenzen die hij heeft gebruik is niks te vinden maar als we naar video’s en dan vervolgens naar de foto’s kijken ten opzicht van de afstand die hij heeft genomen kunnen we waarschijnlijk aannemen dat hij geen telelens (240mm) heeft gebruikt maar vooral gebruik heeft gemaakt van een groothoek(90mm) of standaard lens (150mm). Misschien in sommige, individuele gevallen een 240mm maar ik denk dat hij de groothoek en standaard voornamelijk heeft gebruik, om zo meer in het beeld te krijgen en toch dichtbij het object te zijn wat ook wel nodig is. Bij de Three Gorges Dam liggen bijvoorbeeld overal grote hoeveelheden met steen en puin opgestapeld . Je kunt dus niet de foto maken als je achter die berg staat. Nog een reden waarom ik denk dat hij er dicht op zat is omdat er, vooral in de Three Gorges Dam serie, oogcontact word gemaakt met de kijker. Zoals de foto met de man en zijn ezel.

Bijna alles is in kleur behalve één foto, de allereerste in het boek. De reden daarom heb ik niet kunnen achterhalen en kan me ook niet bedenken waarom hij dat heeft gedaan. De reden waarom het kleur is denk ik wel.

Als je bijvoorbeeld een foto pak uit de ‘Recycling’ serie en die zwart/wit zou maken zou hij dichtslaan en zou het een totaal plak vlak worden. Door de kleuren in het beeld krijgt het een bepaalde diepte en is het “mental level” groter en interessanter.

De technische aspecten die Burtynsky gebruikt om zo veel mogelijk laten zijn; het moment, perspectief en standpunt. Om te bepalen wanneer de foto’s zijn gemaakt qua tijd van de dag is het vrij moeilijk vanwege het diffuus licht, de weinig schaduwen op de grond en dat veel van de foto’s binnenin zijn gemaakt.

Burtynsky heeft sinds zijn 25 jaar dat hij nu industriële landschappen fotografeert constant zijn visie op de wereld laten zien en mensen bewust te maken wat wij doen met de wereld.

Dit komt meerdere malen terug in beeld en woord in het boek. Door zijn verhaal te lezen aan het begin van het boek snap je de beelden eerder en heb je een andere kijk erop. Je gaat nadenken over de wereld en wat wij allemaal aanrichten daaraan. Burtynsky’s boodschap komt dus daadwerkelijk wel over.

Dit is uit een interview met Burtynsky, misschien wel de meest fascinerende opmerking over kunst en vooral over de fotografie van hem.

“E.B.: Someone originally referred to my work as subliminal activism–something that is not overt, but that says, “What are we doing?” And that questions where we are going. Art does not provide an answer. It is far more complex than that. It is political. It is scientific. It is a whole series of layered meanings. What art can now do is present an individual perception about what is actually going on. One actually begins to see things and understand the world in a way that clarifies in ways that words cannot. The object is not to be “liberated,” it is to simply show what exists.”(1)

Wat mij zo aanspreekt aan deze quote is dat het goed uitlegt wat de fotografie van Burtynsky inhoudt en wat hij wil laten zien. Hij wil mensen niet veranderen maar hij wil ze laten zien waar we mee bezig zijn. Hoe wij uiteindelijk alle kracht uit deze blauwe planeet zuigen.

Door meerdere onderwerpen een aantal keren terug te laten komen, zoals de grote hoeveelheid personeel aan het werk en de lunchruimte, laat Burtynsky China zien zoals velen van ons dat kennen en ook hoe wij denken over China.

Dus door te spelen met  ritme in het beeld en in de volgorde van beelden laat hij China zien zoals hij ons wil laten zien. Massaproductie, slechte werkomstandigheden, handwerk en vervallen, oude werkplekken en methodes.

Althans, zo ervaar ik het en als we weer naar zijn quote kijken kunnen we de volgende vraag makkelijk beantwoorden. “Hoe heeft de fotograaf het onderwerp verbeeld?” Dit ligt helemaal bij de kijker van het werk. Ikzelf kijk positief EN negatief naar het werk vanwege de fascinatie tussen beide werelden van ons, de westerling, en hun wereld die zo verschillend is dus is de toon van het werk vrijwel neutraal. Maar dan weer op zijn beurt kan het voor elk persoon anders ervaren worden.

Edward’s boodschap word in het boek door puur beeld overgebracht maar er zijn wel essays van verschillende  mensen die over de geschiedenis van China en de onderwerpen in dit boek geschreven. Dit sluit redelijk aan op het werk maar kan ook los gezien worden.

Burtynsky kun je wel zien als iemand met één bepaalde fotografische stijl, industriële fotografie maar binnen dit project zijn er meerdere fotografische genres te herkennen.

Zoals de foto’s van het ‘Recycling’ hoofdstuk zijn veel foto’s stillevens maar Burtynsky speelt hiermee om die stillevens ook als een soort van landschappen te maken door zo te kaderen dat bergen met snoeren op echte bergen lijken en bergen met plastic afval lijken op een landschap waar verschillende kleuren in zitten. Ook werkt hij veel met architectuur foto’s.

Echt een duidelijke inspiratiebron voor dit project heb ik in mijn onderzoek niet kunnen vinden maar in het begin van zijn carrière, toen hij begon met zijn “manufactured landscapes”, zijn bepaalde fotografen en schilders een bron van inspiratie geweest zoals Ansel Adams, Edward Weston, Eadward Muybridge, Carleton Watkins, Charlie Sheeler en Caspar David Friedrich.

(1) INTERVIEW: “Manufactured Landscapes: An Interview with Ed Burtynsky (2006)”

Om antwoord te geven op de vraag hoe het destijds werd ontvangen was moeilijk, of eigenlijk niet, te vinden. Wat ik wel heb gevonden is reacties op de film Manufactured Landscapes wat aardig in de buurt komt aangezien het meeste in die film over gelijkmatige project gaat.

Wat ik in het kopje “Research” van deze opdracht bespreek, dat Burtynsky mensen bewust wil maken van onze acties op de wereld komt in een interview met regisseur Jennifer Baichwal goed naar voren. Hier word gevraagd hoe de mensen reageren na het vertonen van de film op verschillende film festivals.

Zij verteld dat na de film, na de laatste scene, het publiek helemaal stil viel en een  moment later was iedereen enthousiast en klapte ze. Nadien vroeg iedereen “Waar gaan we verder vanaf hier?”

In de tijd waar wij nu in leven denken wij ook nog steeds na over hoe wij onze wereld beter maken met “groene energie” en zijn er ook genoeg kunstenaars die het broeikaseffect vastleggen of strijden tegen een betere wereld.

Wetenschappers, biologen en ook overheid doet er van alles aan om onze wereld zo groen mogelijk te krijgen. Dus, als Burtynsky zijn werk vandaag de dag had gepresenteerd had hij waarschijnlijk de zelfde reacties gekregen als toen en misschien wel betere reacties dan toen aangezien we, in mijn ogen, nu meer bezig zijn met de wereld dan ooit tevoren.

In de vroege jaren heeft Burtynsky vooral gekeken naar de schilderijen van Caspar David Friedrich en zijn blik op natuur en de kracht van de natuur. Burtynsky doet dit 150 jaar later en laat onze vooruitgangen zien van de technologieën die wij nu gebruiken en maken. Het nastreven van onze sublieme technologie en de vooruitgang hiervan.

Zijn interesse in China begon in de jaren 80 en kreeg de kans om Azië rond te trekken en ging naar Hong Kong, Thailand en Indonesië en had altijd de interesse om naar het binnenland van China te gaan. Hoorde toen van de Drie Kloven Dam, het grootste bouwproject de mensheid ooit heeft gemaakt, in China en werd daar erg door geboeid.

Burtynsky wou de verandering die, door de bouw van de dam, een grote invloed had op de gemiddeld twee miljoen mensen die daar woonden om hun huis zelf af te breken en uiteindelijk weer opnieuw op te bouwen om plaatst te maken voor het bouwwerk.

In diezelfde tijd was hij ook bezig met een serie over recycling en dat als een andere vorm van mijnbouw voor mineralen maar via stedelijke en industriële manieren. Zo werden alle rauwe materialen van computers van bedrijven rond Ontario weggestuurd naar China om daar weg te rotten. Dit wou hij meer en beter onderzoeken.

Na enige tijd op het Chinese binnenland te zijn en de twee thema’s onderzocht ging hij steeds meer op zoek naar de grotere industrieën die werden gevormd en de instortende industrie door de verandering van communistisch China naar hybride kapitalistisch China. Daarnaast wou hij de urbanisering van (vooral) Sjanghai in kaart brengen oftewel de exploderende stad die bijna 4 biljoen mensen meer erbij kreeg.

De titel van het boek waar ik de komende tijd over ga praten is van de industriële landschapfotograaf Edward Burtynsky getiteld ‘Burtynsky – China, The Next Industrial Revolution’.

Burtynsky heeft deze serie foto’s gemaakt over een periode van vijf reizen naar China vanaf 2001 tot 2005 en is in November 2005 gepubliceerd door de uitgever Steidl en had een oplage van … Het boek is nooit herdrukt.

Van de fotoserie is ook een documentaire gemaakt door Jennifer Baichwal over hoe Burtynsky te werk gaat. Deze heet Manufactured Landscapes en is misschien wel bekender dan het boek zelf. Deze documentaire is op 20 november 2007 uigegeven door Zeitgeist Films.

Deze uitgave heeft onder meer prijzen gewonnen van de 2006 Toronto Film Critics Association Awards (als beste Canadese film en beste documentaire) en een nominatie van de Grand Jury Prize op de 2007 Sundance Film Festival.

Één van onze Research opdrachten was om een boek te analyseren op verschillende punten zoals Feitelijke informatie, Onderwerp/thema, Concept, Techniek en evaliatie.

De keuze van het boek was vrij en daarom heb ik gekozen voor het boek China van Edward Burtynksy.

Dit vanwege de brilliantie van dit project en de brilliantie van het boek opzich. Dankzij Burtynksy weet ik meer waar mijn fascinatie ligt. Industriële fotografie