Jeroen Bruggenwirth's School blog

Bij de vijfde uitwerking heb ik de inspiratie gevonden van de film “About Schmidt”.

“Warren Schmidt (Jack Nicholson) is een zestiger die met pensioen gaat na jaren gewerkt te hebben als verzekeringsagent. Kort daarna sterft zijn vrouw Helen (June Squibb). Op dat moment komt hij erachter dat zijn werk en zijn vrouw eigenlijk de totale inhoud van zijn bestaan waren en hij nu geen raad met zichzelf meer weet.

(more…)

Nummer vier van de uitwerkingen gaat deze keer om de superheld die graag nog steeds de superheld wilt uithangen. En staat tegelijkertijd als metafoor voor de vele bejaarden die nu of vroeger als helden hebben gespeeld of gewoon iets excentrieks hebben gedaan. Het word dus in principe gebruikt als “tribute to the oldies” en daar helpt het idee van superheld goed bij om extra te benadrukken hoe “heroïsch” die bejaarden wel niet zijn.

Zo kwam ik na wat zoekopdrachten in Google in te voeren op wat websites uit die verschillende verhalen vertelde over heldhaftige of geweldige bejaarden.

Die bejaarden hadden overvallers belaagt, wereld records verbroken of zelfs geniale dansjes aan het doen. Het leverde allemaal heldhaftige en grappige beelden op en daardoor kwam ik op het idee om dit idee verder uit te werken.

Het enige probleem wat deze bejaarden hebben is dat ze niet meer kunnen wat ze vroeger deden. Ze helpen anderen maar tevergeefs en worden door die acties verstoten van de maatschappij al word die laatste actie niet gefotografeerd.

Daarnaast, als tegenhanger van de “nieuwe” foto’s, wil ik foto’s erbij maken over die helden en bejaarden hoe ze vroeger waren en wat zij toen hebben gedaan. Dit wil ik in een oude stijl fotograferen zodat het lijkt alsof het archief foto’s zijn. Puur voor het vergelijken van de acties en situatie die er nu is tegenover vroeger.

Dit zouden foto’s worden die heel erg extreem of juist heel normaal zouden kunnen worden. Zo las ik een stukje over de oudste marathon wandelaar.

“The oldest man to complete a 26-mile marathon was Greek runner Dimitrion Yordanidis, in Athens, Greece on 10 October 1976. At age 98, he finished in 7 hr 33 min.”

Dit kunnen dus foto’s worden van een winnende of gewoon finishende oude man en daarnaast een man in marathon kleding op een brancard in een ziekenauto of eentje die word afgevoerd. Dit is dus een van de extreme voorbeelden.

Natuurlijk wil ik dit ook doen met superhelden acties. Bijvoorbeeld een hele oude Spiderman die maar een klein prutje spinnenweb uit zijn pols kan laten schieten of helemaal niks behalve een stoffig web.

Als laatste vind ik dat Edward Burtynsky dit project en de verbeelding van China goed heeft gedaan. Hij heeft zijn bronnen goed gebruikt en op die manier heeft hij zich overal naar binnen kunnen praten waardoor hij een exclusieve kijk binnenin China kan geven. Hij heeft uitvoerig onderzoek gedaan en dus het maximale eruit gehaald.

De technische keuzes (standpunt, perspectief etc.) heeft hij uitstekend uitgevoerd. Nu krijgen wij, de kijker een beeld hoe de productie in de oosterse landen eraan toegaat.

Op de manier die Burtynsky fotografeert, namelijk dat hij de mens laat zien hoe het is en vervolgens mogen de kijkers een eigen oordeel geven over dat land of project, is goed terug te zien in zijn project. Hij heeft geen objectieve blik en daardoor krijgt de kijker geen extra impulsen van de fotograaf waardoor de mening veranderd.

Zo heb ik zelf zonder afschuw of verschrikking zitten kijken naar alle verschillende hoofdstukken in het boek maar meer een indrukwekkende blik. Door de massa die daar produceert en een uniform geheel is in zo’n land. In Nederland is dat niet mogelijk en daarom kennen wij het ook niet. Dat is wat mij fascineert aan dit boek, je krijgt een beeld van binnenuit in een land waar je niet zo snel toegang tot hebt.

China heeft in totaal 150 bladzijdes waarvan 50 bladzijdes zijn gevuld met foto’s. De eerste twintig pagina’s zijn gevuld met essays van Ted Fishman, Mark Kingwell en Marc Mayer en een “Artist Statement” waarin Burtynsky over zijn beweegredenen schrijft en hoe hij de wereld ziet.

In die essays van de drie verschillende personen word voornamelijk gesproken over de cultuur in China. Zo word er verteld over de kunst uit de Chinese cultuur en staan er vaak feitelijke informatie bij over het land zelf zoals de aantal inwoners van een stad en het verschil met het platteland. En word er verteld over de massa productie en de manier waarop China word geregeerd en zichzelf neerzet als een land waar alles zo strak word gedaan, productie, publieke optredens, parades enz.

Achterin het boek staan de beschrijvingen en titels van elke foto in het boek die in de volgorde staan zoals het in het boek staat en zo is ook de lay-out opgebouwd.

De pagina’s zijn A3 formaat en de beelden worden bijna op volledige grootte geplaatst. Slechts een witrand ligt er tussen de rand van het papier en het kader van de foto. Burtynsky’s foto’s zijn niet geschikt om klein af te drukken vanwege de detail en scherpte die in de foto’s zit, zelfs A3 is misschien net te klein. Bij exposities worden zijn beelden altijd groter dan een meter getoond om zo alles goed te overzien en om de impact van de boodschap meer over te brengen. Door iets heel groot op te blazen krijgt het vaak een indrukwekkende werking en met die van Burtynsky al helemaal vanwege de indrukwekkende fotografie op zichzelf.

In tegenstelling met het boek “Oil” van Burtynsky, die de hele lijn of weg van de olie van verwerking tot consumptie laat zien, word er in dit boek niet gebruik gemaakt van een duidelijke verhaallijn die je leidt van begin tot eind. Wel zit er een algemene interesse in de hoofdstukken van het boek namelijk de productie die in China zo groot en massaal is en dat word in het hele boek gronding onder handen genomen.

Voorin het boek staat, in de “Artist Statement” de vraag of het onderzoek er is geweest om zijn eigen overwegingen in kaart te brengen en vooral antwoord te krijgen op persoonlijke vragen.

Zo word in die statements het volgende verteld. “De reizen die ik tijdens deze jaren maakte waren niet alleen om de krachtige macht van China die uiteindelijk te weten komt hoe de wereld zaken doet maar ook de persoonlijke vraag hoe ecologische evenementen uitpakken op onze planeet werken en dat te begrijpen.”

Burtynsky, die de afgelopen vijfentwintig jaar de gemaakte transformaties door de mens fotografeerde, word zich steeds meer bewust van de consequenties van de actie die wij op onze wereld uitvoeren. Hij wil de mensheid bewust maken van die consequenties en de belangrijke dingen die op het spel staan.

Hierbij moet ik gelijk denken aan een quote die ik hoorde bij een promospotje van Discovery Earth. Een “groen” programma op Discovery Channel. Hier vertelde iemand “One must love the planet, we got nowhere else to go”.

Ondanks het feit dat je het niet ergens kunt vinden weet je dat er wel degelijk dossier en literatuuronderzoek is gedaan naar aanleiding van de inleidende verhalen en de uitleg van de verschillende hoofdstukken achterin het boek.

In deze stukken tekst komen voornamelijk feiten en datums voor. Ook word hier veel vergelijkingen gemaakt met de westerse wereld wat goed aansluit op het hele doel van het boek. Hieruit kun je gemakkelijk bedenken dat er voor zulke stukken tekst en feitelijke cijfers van te voren uitgebreid onderzoek is gedaan om de betrouwbaarheid en waarheid van deze teksten te garanderen.

In het veld is zijn aanpak anders dan zijn vooronderzoeken. Hij maakt uren en dagen lang foto’s en bekijkt deze net zolang totdat hij er iets in ziet. Ter plekke ziet hij de “schoonheid” van een landschap zoals bijvoorbeeld dat van de afbouw van de huizen bij de Drie Klovendam niet en dus pakt hij het op die manier aan. Logisch is natuurlijk wel dat dat niet altijd mogelijk is, zoals in de oude en nieuwe fabrieken.